Rozdział 5.

"Nie będę nikogo oprowadzał, wolę odsiadkę". Słowa chłopaka siedzą mi w głowie. To nie było miłe z jego strony, jeżeli nie miał ochoty, mógł grzecznie powiedzieć, a nie parskać, w dodatku dodał, że woli odsiedzieć swoją karę, niż mnie oprowadzić. Idę korytarzem, jestem zdenerwowana i wkurzona. Nagle wpadam na kogoś i ląduję na ziemi.

-Tak bardzo przepraszam! - mówi chłopak, który podaję mi rękę, bym mogła wstać. 

-Nie, to ja przepraszam. To była moja wina, zamyśliłam się i nie patrzyłam na drogę. - strzepuję dłonią dół mojej sukienki. 

-Ja również nie uważałem. - podnosi moje książki, które są porozrzucane wokół nas. 

Podaje mi je, na co się uśmiecham. 

-Jestem Jessica. - wyciągam do niego rękę. 

-Miło Cię poznać, jestem Louis. Wcześniej Cię tu nie widziałem. Jesteś nowa? - pyta, wpatrując się we mnie. 

-Tak, uhm, mam pytanie. - mój głos zdradza moje zakłopotanie. 

-Tak? 

-Nie znam tu nikogo oprócz Ciebie. Więc mógłbyś mnie, uhm, oprowadzić po szkole? Oczywiście jeżeli masz czas! Jeżeli nie, to sobie jakoś... 

-Nie ma problemu! - przerywa mi.

Uff, to było dla mnie dość krępujące, ale wiem, że nie miałam wyjścia. Czas z Louisem leci bardzo szybko, zdążył mi wszystko pokazać, jestem mu bardzo wdzięczna.

-Mam za 10 minut lekcję w sali 50, mógłbyś mnie do niej zaprowadzić? - pytam.

-Tak, chodźmy. - uśmiecha się. 

Gdy stoimy przed salą żegnam się z chłopakiem, po czym wchodzę do środka. Sala wydaje mi się być pusta, dopóki moje oczy nie napotykają wytatuowanego chłopaka siedzącego w ostatniej ławce, który bazgrze po kartce. 

-Świetnie! - unoszę ręce z poirytowania. 

Podnosi na mnie wzrok. Oczywiście, przecież pewnie nie zwracał na mnie uwagi, gdy tu weszłam. Za chwilę znów opuszcza głowę, by móc kontynuować rysowanie. 

Ignoruję go i siadam w pierwszej ławce.

-To miejsce jest zajęte, z resztą jak każde. Wybrałaś najgorsze z możliwych. - mówi, nie odrywając wzroku od swojej pracy.

Ale on mnie irytuje. Postanawiam się nie odzywać i zostać na miejscu. Poczekam na profesora, on na pewno powie mi gdzie mam usiąść. Zostało mi jeszcze trochę czasu do rozpoczęcia zajęć, więc wyjmuję książkę i zaczynam czytać. Nagle ktoś wyrywa ją z moich rąk. Chłopak, który stoi przede mną rzuca ją na ziemię. 

-Przepraszam panienko, co Ty robisz do cholery na moim miejscu?! - krzyczy na mnie.

Wygląda na nieźle wkurzonego, nawet bardzo.

-Ja, ja... - jąkam się.

-No słucham?! - parska. 

-Przepraszam, nie wiedziałam, jestem tu nowa i... - piszczę.

-Gówno mnie to interesuje, że jesteś nowa. Wypad stąd! 

Robi mi się słabo, czuję, że zaraz wybuchnę płaczem. Nie! Nie mogę. Jestem bezradna. Moje oczy stają się szklane. Odwracam wzrok w stronę Harry'ego. Podnosi głowę i zerka raz na mnie, raz na gościa stojącego nade mną. 

-Ej! Josh, spokojnie stary! - podchodzi do nas.

-Stary nie wtrącaj się, to nie Twoja sprawa.

-Matko! To tylko miejsce nie? Wielka mi afera. - parska.

W końcu postanawiam wstać z ławki. Podchodzę do mojej książki i podnoszę ją. Jest całkowicie zniszczona. Nie wytrzymam dłużej. Łza spływa mi po policzku, szybko ją wycieram, by żaden z nich jej nie zauważył. Łapię za torbę i zakładam ją przez ramię. Zerkam na nich. Nadal się kłócą. 

-Stary! Posrało Cię?! Powinieneś być po mojej stronie! Po co do chuja jej bronisz?! - Josh krzyczy do Harry'ego. 

-Robisz awanturę o zasrane miejsce! Jest nowa! Nie wiedziała! Po co robisz od razu taką sprawę?! - odkrzykuje. 

-Właściwie to wiedziałam. Harry mnie ostrzegał. - wtrącam się w ich dyskusję. 

Obaj odwracają wzrok w moją stronę i widzą moje łzy.